|
|
De Waarheid
Met regelmaat hoor ik mensen zeggen dat zij de waarheid spreken. Het is maar welke waarheid. De Waarheid was de naam van een krantje van de Communistische Partij, maar ook hier waren mensen van mening dat dit niet de waarheid was. Of er zijn meerdere waarheden of de waarheid bestaat niet. Eigenlijk zou je kunnen stellen dat je over waarheid kan twisten, net zoals je over smaak kan twisten.
Democratie is ooit bedacht om burgers inspraak te geven. Die inspraak moet je wel stroomlijnen en men bedacht de term volksvertegenwoordiger. Die kun je dan kiezen, maar al snel blijkt dat je zelfs kan twisten over wat een volksvertegenwoordiger is. Het zijn groepjes mensen die menen dat de vrijheid hebben om hun mening te verkondingen, maar als je afwijkt van het groepje, moet je toch in de pas lopen. Als je uit de pas loopt, dan ben je niet goed bezig. Dat hebben we eerder gezien bij het CDA en recentelijk nog bij de PvdA (zorgdebat). Democratie is verbonden aan vrijheid, maar uit de pas lopen hoort daar niet bij. Als jouw waarheid niet overeenkomt met de waarheid van anderen, dan wordt je gedwongen jouw waarheid aan te passen. Daarmee is, in mijn waarheid, het grondprincipe van de democratie aangetast.
Ik beweer al langer dat de huidige democratie zijn langste tijd heeft gehad. Sommige zeggen dat het de beste bestuursvorm is die er bestaat, maar ik draai het liever in een negativisme en zeg dat het de minste erge bestuursvorm is. Recentelijk heeft ‘het Westen’ democratie willen introduceren in een aantal Afrikaanse landen, maar dat is hopeloos mislukt. In een reportage hoorde ik Libiërs zeggen dat onder de dictatuur het veilig was op straat, ook al was een afwijkende mening reden voor een keiharde aanpak. Ze zeggen nu dat ze liever hebben dan de anarchie die er nu heerst. En dat alles omdat democratie geïntroduceerd moest worden.
Burgers die er genoeg van hebben, gaan steeds vaker over op een eigen structuur. Naast de 'reguliere' economie zijn er in Nederland diverse andere economieën aan het ontstaan. Zelfs bestuursvormen worden aangepast. Steeds meer gemeenten gaan hun eigen weg. Voorbeelden hiervan zijn het drugsbeleid en recentelijk het Bed, Bad en Brood debat.
De waarheid die, op macht beluste, politici hanteren, blijkt steeds vaker niet de waarheid te zijn van de mensen die hun hebben gekozen als vertegenwoordiger. Zolang burgers zelf de ruimte krijgen om alternatieven te ontwikkelen, kan het niet zoveel kwaad, maar ik bespeur steeds vaker dat 'democratische' regeringen dictatoriale trekjes beginnen te vertonen. Dat is mijn waarheid en daar maak ik me zorgen over. Ik zou liever een andere waarheid willen hebben, maar dat valt me niet mee.
Freddie Oudman
18-04-2015
|
|
|