|
|
Politiek en democratie
Er wordt tegenwoordig veel over de politiek geschreven. Vooral over het weinige vertrouwen dat men heeft in de politiek. Dan wordt voornamelijk bedoeld over hoe onze samenleving wordt bestuurd. Politici zijn zakkenvullers en vooral elite. Maar of die benadering juist is, durf ik te betwijfelen. Veel politici bedoelen het best goed en zijn hardwerkende mensen, door een gedeelte van de bevolking gekozen. Dus als je zegt dat politici er niet zijn voor de samenleving, dan zegt dat ook iets over onze samenleving.
Wat me het meeste zorgen baart is de enorme groei van politieke partijen. Als daar al behoefte aan is, dan zegt dat alleen maar iets over de verdeeldheid van onze samenleving. Eigenlijk zegt iets aan het gebrek aan samenleving. Vaak wordt gezegd dat politici niet naar ons luisteren. Ook hier kun je wel nuance in aanbrengen. Want luisteren naar of een ander gelijk geven, daar zit een verschil in. In de vele discussie die ik lees en hoor, gaf Maurice de Hond aan dat de democratie in de huidige vorm niet werkt. Daar zou hij best een punt kunnen hebben. Want waarom zou je het bestuur willen veranderen door in het huidige systeem er aan deel te nemen. Er zijn maar weinig partijen die zeggen dat ze het huidige systeem willen veranderen. En dat is wellicht nodig. Als je het systeem van een regering van 2 of meerdere partijen die gecontroleerd worden door 2 kamers niet meer als werkbaar beschouwd, dan moet je daar dus iets aan doen. Dat doe je niet door allerlei partijen met deelbelangen op te richten. Een partij voor ouderen, voor dieren, een partij die het land wil opvoeden (hoe kun je tegen het zere been trappen) en enzovoort.
Een kiesdrempel zou al heel 'zuiverend' kunnen werken. In Duitsland heb je dat ook, maar zelfs daar neemt de verdeeldheid toe. Een oud romeins gezegde is 'verdeel en heers'. Verdeeld zijn we met z'n allen al, maar de vraag is wie daar dan baat bij heeft.
Wat me ook stoort is dat er een beeldvorming is dat het allemaal zo slecht is in Nederland. Economisch horen we tot de top van de wereld, Qua geluk trouwens ook. Heel vaak worden er zaken belicht die beter kunnen, maar dat wil niet zeggen dat het dan slecht gaat. Als je in 1 of meerdere situaties aan de verkeerde kant staat, dan heb je wel degelijk iets te klagen, maar als 80% van de bevolking het eigenlijk niet eens zo slecht heeft, dan kun je je afvragen of dat geklaag niet overtrokken wordt.
Het beeld van de staat van onze samenleving zou dan ook eens genuanceerd moeten worden. In een tijd dat populisme toeneemt en we vooral de schuld bij anderen leggen, draagt niet heel bij aan de verbetering van het bestuur van ons land. Het is best lastig om je er bij neer te moeten leggen dat er een aantal mensen aan de verkeerde kant van de lijn staan. Toch is dat wel wat we zouden moeten doen. In het communisme geldt een principe dat iedereen gelijk is, maar in diverse landen is al aangetoond dat het handhaven van die gelijkheid of moeilijk te handhaven is of dat het de mensen toch niet brengt wat er van verwacht wordt.
Wie in geleide democratie wil leven, zal ook verliezen moeten kunnen incasseren. Het enige wat je kan doen, is die verliezen zo beperkt mogelijk te houden. Dat kan door een bestuur worden gedaan, maar dan moet dit bestuur wel bereid zijn te leiden en beslissingen te nemen die ook voor een meerderheid pijnlijk of lastig kunnen zijn. Als je als 'herder' te veel gaat luisteren naar de 'schaapjes', dan wordt het uiteindelijk niets.
Een democratische samenleving vraagt om offers, maar wie is bereid die te brengen?
Freddie Oudman
08-12-2016
|
|
|