|
|
Ik herken me niet meer in dit land
Je hoort het wel eens binnen een huwelijk: "De partner waarmee ik getrouwd ben, is niet meer de partner waar ik nu mee leef." Dit terwijl het wel om de dezelfde partner gaat.
Dit gevoel had ik onlangs ook toen ik op vakantie ging in eigen land. Ik had gekozen voor een verblijf in het westen van Overijssel in een gebied dat dat Steenwijkerland heet. Een prachtig gebied met fraaie natuur van de Natura 2000 gebieden de Wieden en Weerribben. Het grootste laagveenmoeras natuurgebied van Europa. Het is ontstaan door mensenhanden, want ooit werd er heel veel turf gestoken. Ook liggen er mooie plaatsjes met oude gebouwen en cultuurhistorie. Daarover had ik dus weinig te klagen, zeker een aanrader om er eens te gaan kijken.
Helaas vertrok ik uit dit gebied met een enorm dubbel gevoel. Mooi de omgeving, maar pijnlijk om te zien hoezeer de bevolking zich tegen Nederland heeft gekeerd. Honderden vlaggen, ooit Nederlands, maar nu met de blauwe balk naar boven. Ik vind dit sowieso al schofferend naar het land waar je woont, maar helaas is er geen wet die dit verbiedt. Als je zo massaal je afkeert van het land waar je heel veel aan te danken hebt, dan hoor je wat mij betreft hier niet thuis. Hek er omheen en laat ze het zelf maar uitzoeken; eens kijken of ze het dan lang volhouden. In Wanneperveen voelde ik me zelfs een landverrader omdat ik deze actie van agrariërs en omwonenden niet steun. Of heel Wanneperveen bestaat uit landverraders. Hoe dan ook een heel erg slechte zaak.
Ook in het landelijk gebied hangen veel protestdoeken, met halve waarheden of zelfs complete leugens. Ook hooibalen werden veelvuldig ingezet om de boosheid te demonstreren. Ik kreeg het gevoel dat deze boeren(aanhangers) in een eigen wereld leven en onderling elkaar ophitsen. De regering heeft ongelijk en de boeren weten het beste hoe ze 'ons land' moeten bewerken.
Er werken ongeveer 60.000 mensen als agrariër in Nederland en die mogen bijna 50% van het grondgebied van Nederland bewerken. Er is niet 1 beroepsgroep die zoveel ter beschikking krijgt. Dat is een gunst, een eer zelfs. Ze mogen het land dan wel gekocht hebben en hard moeten werken, maar dan zijn ze echt niet de enigen. Jarenlang hebben ze regels weten op te rekken, omzeilen en is er zelfs fraude geweest (denk aan mest of hormonen), boeren kwamen er telkens mee weg. Nu worden ze op de vingers getikt en weer gooien de kont tegen de krib. Nu zeggen ze dat altijd gedaan hebben wat ede overheid heeft gevraagd. Dat zal wel kloppen, maar weinigen hebben gezegd dat wat gevraagd werd, niet goed was. Die 10 tot 15% die een andere weg zijn ingeslagen, krijgen nu de complimenten voor hun biologische werkwijze. Ook zij bleven binnen de regels, maar maakten dus een andere keuze, met boerenverstand zal ik maar zeggen.
Dat het gros van de boeren een verkeerde keuze heeft gemaakt, is ze dus weldegelijk te verwijten. Maar ze hebben geen spijt, zelfs nu niet als er enorme berg geld is om te schakelen. Ze ontkennen de stikstofproblemen en willen niet eens. Ze zeggen niet "Vertel ons dan hoe we het moeten doen", nee ze trekken met hun tractoren door het land, bedreigen politici en anderen die tegen hun zijn en gooien afval op straat.
Ik weet ook wel dat niet alle boeren zo zijn, de zwijgende middengroep is waarschijnlijk het grootst. Een groene zakdoek zag ik nergens in Steenwijkerland. Mede daardoor voelde ik me beroerd in Steenwijkerland. Het is niet het land waar ik ben geboren. Het land waar veranderingen gingen met vallen en opstaan, met kraken, stenengooien en protestmarsen met een half miljoen mensen. Maar altijd met een vorm van respect. Dat respect is nu weg. Daarom voelde ik me niet thuis in Steenwijkerland. Een land waar je beter kan zwijgen, niet kijken en niet luisteren.
Freddie Oudman
10-09-2022
|
|
|
