|
|
Meer dan pleisters plakken
Wie zich snijdt, gaat bloeden, een natuurlijke reactie om vuil buiten het lichaam te houden. Als de bloeding niet te groot is, vindt er vanzelf stolling plaats en geneest het wondje wel.
Als de verwonding te groot is, dan moeten we zelf ingrijpen en de bloeding stoppen, zorgen voor ontsmetting en wellicht een pleiter plakken. Wellicht dat we wond ook nog verder moeten verzorgen om te komen tot een goede heling.
Veelal laten we het hierbij, want er zijn meer weinig mensen die zich dan afvragen wat de oorzaak van de verwonding is en wat er gedaan kan worden om het in de toekomst te voorkomen.
Zoals ons lichaam reageert of zoals we daar zelf op reageren, valt ook te vertalen naar ons dagelijks en politieke leven. Wat we me daarbij opvalt is, dat we steeds meer op incidenten reageren. Er gebeurt iets en willen meteen actie, terwijl dat wellicht helemaal niet nodig is. Vaak lossen deze incidenten zichzelf op. Het is te beschouwen als een klein wondje. Dat men kijkt of er iets anders kan is goed, maar vaak gaat men ook iets veranderen terwijl dat niet nodig is. Een voorbeeld deze week was een hulpmiddel voor sterilisatie van vrouwen. In 20.000 gevallen is dat goed gegaan en in 20 gevallen niet. Heel vervelend als je 1 van die 20 bent, maar om nu een verbod op dit hulpmiddel te vragen, gaat heel ver. Blijkbaar gaat het in 0,1% van de gevallen fout, een risico van het leven. Het leven is een risico, maar we durven het niet meer te dragen. Als je buiten de geëigende banen treedt, ben je al snel een thrill seeker.
Doordat we vaak over incidenten praten, dreigen we te vaak de hoofdlijnen te vergeten. Zo hoor ik maar al te vaak dat veel zaken een economisch gewin moeten opleveren, waarbij men er van uitgaat dat iedereen er van profiteert. Men doet het vaak voor de mensheid, maar de mensheid blijkt er maar al te vaak geen baat bij te hebben. Men is te vaak bezig om pleisters (lees economie) te plakken, terwijl men vergeet om de wond (lees mensen) goed te verzorgen.
Maar het kan nog veel erger. De wijze van ons leven is de afgelopen 25 jaar ingrijpend gewijzigd. Was er vroeger weinig vertrouwen in onze overheid, nu is daar iets bijgekomen, de digitale en financiële wereld. Eigenlijk wantrouwen we steeds meer instellingen. Als ik het terugbreng naar ons lichaam, zou het een ziekte zijn die van binnenuit haar werk doet. Dat wantrouwen neemt alleen maar toe, ook al roepen we dat zaken transparanter moeten. Was 25 jaar geleden je leven alleen bekend bij je directe omgeving, een dokter, een gemeente en dergelijke, een totaalbeeld was niet te vormen, tenzij je alle stukjes naast elkaar legt. Tegenwoordig is ons leven gewoon openbaar en het erge is, daar doen we zelf allemaal aan mee.
Met pleiters plakken alleen komen we er niet, het wordt hoog tijd dat we ons afvragen of de ingeslagen weg wel de goede is.
Freddie Oudman
16-05-2015
|
|
|